Istnieje w naszej kulturze brak pewnego przesłania, które wpływa niekorzystnie na nasze zdrowie psychiczne. Dominuje raczej przekaz: „troszcz się o siebie, dawaj sobie dużo przyjemności, realizuj siebie, kreuj własne ja, bądź niesamowitym sobą”. Z czasem prowadzi ono do skrajności: „ja, mnie, mi, dla mnie, we mnie, o mnie, wokół mnie”. W czasach social mediów rosną nam „nadęte, wielkościowe ja”, co ostatecznie powoduje osamotnienie i zwiększenie poczucia niespełnienia. Jednocześnie gromadzenie energii psychicznej jedynie w sobie i wokół „ja” jest niezgodne z naszą społeczną naturą. Potrzebujemy bowiem kochać innych, pracować i się bawić a to wymaga społeczności.
Osoby dorosłe potrzebują oddać siebie jakiejś sprawie czy innym ludziom. Czasem pytam ludzi dorosłych: „komu twoje życie ma się do czegoś przydać? jaki pożytek będzie miało z ciebie społeczeństwo? czemu chcesz się poświęcić?”
Brakujące dziś przesłanie w naszej kulturze to:
„Dorośnij! Oddaj życie innym. Niech twoje życie i praca przyda się innym. Poświęć czas i uwagę dla innych. Więcej szczęścia jest w dawaniu niż w braniu. Miłość to oddać siebie, puścić w ruch swoje talenty, umiejętności, pracę, aby pomnożyć to, co dobre i piękne”.
To przesłanie jest bardzo dorosłe, a my dziś odraczamy dorosłość jak długo tylko się da. Istnieje zgubne przekonanie, że można całe dorosłe życie żyć mnóstwem możliwości (bez samookreślenia się) i pozytywnych doznań (dopaminowy haj) – bez ograniczeń, strat, decyzji i pełnego zaangażowania.
Dodaj komentarz